آن دم که با تو ام

ای آنکه زنده از نفس توست جان من

آن دم که با توام ، همه عالم از آن من

آن دم که با توام ، پرم از شعر و از شراب

می ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام ، سبکم مثل ابرها

سیمرغ کی رسد به بلندای آسمان من

بنگر طلوع خنده ی خورشید بر لبم

زان روشنی که کاشتی ای باغبان من

باتو سخن گفتن زمهر چه حاجت است؟

خود خوانده ای به گوش من این ، مهربان من

حالا چرا

شعر زیبای سیب و جوابیه ها

غزل چشم

پیش از آنی که با غزل آیی، دفترم شوره زار ماتم بود

د، خانه  ام انتهای عالم بود

کنج آیینه‌ام نمی‌خندید برق سوسوی کوکب بختم
بی‌سحرگاه خنده خیست، باغ بی‌باغ، قحط شبنم بود

تا رسیدی خدا تبسم کرد، با عبور تو کوچه پیدا شد
قبل از آنی که بگذری از دل، عطر در انحصار مریم بود

محو شب مانده بودم و مبهوت از خیالی که با تو زیبا شد
قد کشیدی از عمق احساسم، لرز قلبم چو شانه بم بود

بین عقل و جنون غزل رویید، شانه در شانه، خستگی خوابید
دست عشقت چه قدرتی دارد، کارد آن سوی استخوانم بود

چشم‌هایت مرا صدا می‌کرد، روح من سر به زیر می‌انداخت
رد شدم آزمون جرات را، درصد عشق‌بازی‌ام کم بود